تعجب نکن که اوضاع بر وفق مراد تو نچرخیده، جهان هستی از تو بزرگتر است. تعجب نکن که نمیفهمی چرا دنیا به کام تو نمیگردد. زیرا تو عمق منطق طبیعت را درک نمیکنی. ببین در برابر یک کوه چه اندازه حقیری. بپذیر آنچه را از تو بزرگتر است و تو نمیفهمی.

هنر سیروسفر/ آلن دوباتن/ گلی امامی/ انتشارات نیلوفر

قسمت چهارم از فصل اول« oz » حالم را حسابی خراب کرده.
یک وقتهایی آدمهایِ جسوری پیدا میشوند و دست میگذارند روی موضوعاتی که حتا نمیشود بلند بلند در موردشان حرف زد؛ و این قسمت یکی از آن موارد است.
اینکه اگر خدایی هست، چطور میشود از سیستم ادارهی دنیایش سر درآورد و ربط این دو چه شباهتی به همزیستی سیاهِ سکس و مرگ دارد؟

آقای نارنجی، حرفها و عصبانیت داریوش مهرجویی بابت از دست رفتن رفیق چندین سالهاش را میبیند و تأسف میخورد که چرا این چند سال عصبانیتش را فرو خورده. چرا فقط به گفتن خاطره و یاد کردن از جای خالی مهتاب بسنده کرده، چرا داد نزده؟ چرا در جواب «آروم باش» و «تحمل کن» نگفته «نه! من عصبانیم».
و بعد، احساسی گنگ، درونش را خنج میکشد. احساس فرو دادنِ گلولهی آتشین و تلخی که شاید میتوانست با فریادِ «نه! من عصبانیام» برای همیشه از دستش رهایی یابد.

پدر بهمن میگفت اگه اونقدر بدشانس باشی که موشک صاف بخوره توی سرت، بذار بخوره، دیگه هیچ کاریش نمیشه کرد. میگفت چه عیبی داره که همگی دستجمعی بریم زیر آوار؟ میگفت فاجعه این نیست که همگی دستجمعی بریم زیر آوار. فاجعه یعنی دو نفر برن و یک نفر بمونه، یا این که برعکس، یک نفر بره و دو نفر بمونند.

روزنامهنویس/جعفر مدرس صادقی/ نشر مرکز